हरेक कथाभित्र दुइवटा कथाहरु हुन्छन। एउटा कथा, जो कागजको सेतो पृष्ठमाथी मसिको कालो रङ्मा बगिरहेको हुन्छ र अर्को कथा, जो मसिको पृष्ठमाथी कागजको सेतो रङ्मा तैरिरहेको हुन्छ। एउटा कथा जो, आवाज बनेर निस्कन्छ र अर्को कथा आवाजहरुको बीचमा निस्कने सास बनेर निस्कन्छ। जस्तो कि एउटा मान्छेले उसको सचेतन जिन्दगी पनि बाँचिरहेका हुन्छ र अवचेतन जिन्दकी पनि। "एक सर्को माया" पनि एक तेस्तै परिवेसमा लेखिएको नितान्त नौलो प्रयोग हो। जसमा मानिसको दिमाग जुन ब्रमाण्डको जटिल भन्दा पनि जटिल सृजना हो। यसैको भित्री संसारमा रुमल्लिएको छ। कथामा पात्रहरु येसरी जेलिन्छन कि वास्तबिकता र भ्रम एक अर्कोलाई अंगालो मार्न पुग्दछन।